Hoe ouder ik word…

Puzzelstukjes

Inmiddels ben ik al weer ruim 5 maanden 35 jaar. Ja, je leest het goed. Al 35 jaar loop ik op deze aarde rond. Je zou het misschien niet zeggen, want er zijn weinig rimpels op te merken. Hoe dat komt? Geen idee. Ik doe alles fout. Maar misschien is dat het juist wel. Ik gebruik geen dag- of nachtcrème en ben slecht met het verwijderen van make up. Nu gebruik ik ook geen foundation. Iets met tijd en zo. En geduld. Bovenal heb ik de skills niet. Ik wil niet rondlopen met een laag plamuur en zo ziet het er bij mij ongetwijfeld uit. Maar goed, ik dwaal af. Ik ben 35. En ik ben er dus blij mee. Hoe ouder ik word, hoe leuker ik mijn leven vind.

Ik lees wel eens van de eind twintigers dan ze bang zijn voor de club van 30. Waarom? Is het door het plaatje van de maatschappij? Het beeld dat je een gesetteld leven moet hebben? Huis-boompje-beestje? En heb je dat niet? Nou en?! Maak je daar niet druk om. Nergens voor nodig. Het leven begint pas bij 30… :-) Ik weet het, dat is natuurlijk ook grote onzin. We hebben het hier over een getalletje. Twee cijfers. Elk mens is verschillend en zo zal niet iedereen bij 30 in dezelfde levensfase zitten. Dat hoeft ook niet. Als ik voor mezelf spreek dan vind ik het geweldig om ouder te worden. Ze zeggen wel eens hoe ouder, hoe wijzer. En in mijn geval gaat die vlieger echt op.

Ik heb het niet over wijzer in de zin van slimmer worden. Dat ik weet wat de hoofdstad van Frans-Polynesië is, wie de tweede president van Amerika was of uit welke ingrediënten shampoo bestaat. Nee, ik heb het over zelfkennis. Ik ben een stuk wijzer geworden over wie ik ben en wat ik wil. En vooral wat ik belangrijk vind in het leven. Ik heb mentaal nog nooit zo goed in mijn vel gezeten. Mijn zelfvertrouwen groeit stukje bij beetje. Ik durf steeds vaker te accepteren dat 90% soms ook goed genoeg is. Ik heb nee leren zeggen. Maar bovenal durf ik mezelf te laten zien. Vooral het afgelopen half jaar merk ik dit. Hoe het komt? Levenservaring, de juiste mensen om me heen…

Met name in het begin van mijn twintiger jaren was ik op zoek naar wie ik ben. Is was achteraf gezien regelmatig in conflict. Het was een gevecht tussen hoofd en hart. Enerzijds wilde ik voldoen aan een verwachtingsplaatje van anderen, wat voornamelijk door mezelf was opgesteld (ik was heel goed in het denken voor anderen. Soms kan ik dat nog wel eens). Maar er was ook nog gewoon ik. Ik had mijn eigen behoeftes en verlangens. Ik vond mijn leven op zo’n moment één grote onoverzichtelijke puzzel. Ik had veel stukjes, maar wist niet of ze überhaupt bij elkaar paste. Ik kon de juiste match gewoon niet vinden. Misschien dat de puzzelstukjes wel voor het oprapen lagen, maar zag ik ze gewoon niet. Of ik zocht naar de juiste stukjes op de verkeerde plek. Omdat ik luisterde naar andere. Niet naar mijn hart. De onrust was soms groot. Ik zag de zoektocht als iets engs. Toch heb ik ook de juiste stap gezet. Ben ik een keer buiten mijn comfort zone gestapt en gaf dit vertrouwen. Vertrouwen om te luisteren naar mijn hart.

Ik ben nu op een punt aanbelandt dat ik kan zeggen: alle puzzelstukje passen prima in elkaar. Het zit gegoten. En dat voelt goed. Meer dan goed. De puzzel is nog niet af. Maar ik puzzel nu vrolijk verder. Zoek verder naar nog meer passende stukjes. En voor het eerst is die zoektocht niet beangstigend. Het schrikt niet af. Spannend is het soms wel. Maar de uitdaging trekt. En natuurlijk zal de zoektocht naar sommige stukjes langer duren. En frustratie levert het waarschijnlijk soms ook wel op. Maar ik heb ondertussen geleerd om naar mijn hart te luisteren. Het blijkt dat ik daar goed op kan vertrouwen. Hoe ouder ik word, des te wijzer ik word, des te leuker ik het leven vind.