Kids

Dag vakantie. Hallo ritme

Dag vakantie. Hallo ritme
Het zit er op. 2 weken vakantie zijn voorbij. De 14 dagen zijn als een straaljager zo snel voorbij gevlogen. De eerste week kende in verband met Kerst nog een paar stressmomentjes. Maar vanaf de kerstdagen was het genieten. Genieten van manlief en de kids. Niet gewekt worden door een oorverdovend geluid uit je telefoon omdat het 6:20 uur is. Geen gehaast om zoonlief op tijd op school te krijgen. Niets dat moest. En bovenal had ik weer even tijd voor mezelf. Tijd om te schrijven. Om te lezen . Te bloggen. Mijn passies. Het lukte me zowaar om 4 blogjes achter elkaar te publiceren. Ik had minuten, wat zeg ik uren over om eindelijk weer eens fatsoenlijk te kunnen reageren op andere blogs. Stress kwam in mijn woordenboek even niet voor. (meer…)

Trots op mijn kanjer

DSC_0496 (640x378)

Wat was het heerlijk vanochtend even samen in het grote bed. Papa en Tess waren al naar beneden. Jij kwam heerlijk tegen mijn aan liggen en samen keken we naar een tekenfilm. Af en toe gingen je mondhoeken omhoog. Je kunt zo heerlijk stil genieten. Ondertussen vertel je over het kinderfeestje van gisteren. De brandweerauto die hoog de lucht in ging en de neptattoeage die je op je arm wil. Ineens zeg je:  ‘Mama ik vind jou lief’. En mijn hart smelt nog even verder. (meer…)

Ik hou van je

Ik hou van je (640x446)
Ik hou van je. Manlief en ik zeggen het regelmatig tegen elkaar. Het zijn 4 hele kleine woordjes. Maar samen vormen ze een hele mooie boodschap. Een zin die een lach op je gezicht tovert en je een gelukzalige gevoel geeft. Het geeft een gevoel dat je wordt gewaardeerd om wie je bent. En dat is precies de reden waarom ik mijn kinderen regelmatig vertel dat ik van ze hou. Ik wil ze laten weten dat ze er mogen zijn. (meer…)

Mooi

IMG_2929 (640x440)
Dochterlief heeft een favoriet woord: mooi. Hoe vaak dat woord hier niet door de kamer heen galmt, op straat of in de auto klinkt. Dat is niet meer bij te houden. Weet je wat het mooiste is van alles? Ze weet heel goed wat het betekent. In haar ogen zijn heel veel dingen mooi. Dat wat ze denkt, spreekt ze uit. En dus alles wat ze mooi vindt, vertelt ze ook. Gelukkig maar. Want dat maakt mij ook weer meer dan eens duidelijk dat de wereld eigenlijk heel mooi is. Helaas zien we het niet altijd. Door de drukte van de dag. De negativiteit om ons heen. Heel veel dingen zijn een vanzelfsprekendheid geworden. Mijn dochter opent mijn ogen en laat me de mooie kanten van alles zien. (meer…)

Vriendenboek

vriendenboek (640x329)

Het was een aantal maanden geleden dat zoonlief voor het eerst met een Vriendenboek thuis kwam. Ik was aangenaam verrast. Dat die dingen nog steeds bestaan. In mijn schoolperiode, en die gaat 30 jaar terug, circuleerden die boekjes als door de klas. Inmiddels zijn hier in huis als diverse versie langsgekomen. De jongens hebben duidelijk een liefde voor Cars en Planes. Maar er ligt nu ook een boekje van K3 klaar om weer terug te gaan naar de eigenaresse. Het zal jullie niet verbazen dat Lars inmiddels in het bezit is van een eigen exemplaar. Tijdens het invullen met Lars, vulde ik de vragen ook voor mezelf in mijn hoofd in. Ik vroeg me af hoe mijn lezers de vragen zouden beantwoorden. (meer…)

Lichtjesroute Eindhoven: betoverend mooi

Elk jaar op 18 september worden in Eindhoven de lichtjes ‘aangestoken’. Tot en met de tweede zondag in oktober kan iedereen een  22 kilometer tellende route rijden langs de prachtige kleurrijke verlichte ornamenten die de straten van Eindhoven sieren. Gisteravond was het voor ons de laatste mogelijk om de lampjes te zien branden. Voor de kids is dit een indrukwekkend schouwspel en dus stapten wij gisteravond om iets over 19.00 uur in de auto. Nieuwsgierig? Lees dan verder. (meer…)

Een dag zonder kids

 

10517300_696625810409406_6265948887491061792_o

Ik ben moe. En ik zal je wat vertellen dat komt niet eens door de kinderen. Dochterlief is nog steeds geen Doornroosje wat slapen betreft.  Lars verstaat de kunst van het doorslapen een stuk beter. Ik had gehoopt dat Tess van haar grote broer leert. Maar helaas. Een nacht waar we 1 of hooguit 2 keer er uit moeten voor een speentje noemen we al een redelijk goede nacht. Heel soms slaapt ze door. Dit is eerder uitzondering dan de regel. We hebben inmiddels geaccepteerd dat het zo is. Tess is heel druk in haar slaap en verwerkt echt de dag.

Maar goed, ik ben dus moe. En dat komt niet door Tess. Dat is mijn eigen dikke schuld. Manlief en ik hadden afgelopen weekend een bruiloft. De kids gingen logeren bij opa en oma. Ze werden zaterdag al vroeg opgehaald. Wij hadden toen ineens het rijk alleen. En dat was me toch lekker! We besloten te gaan shoppen in het winkelcentrum hier in de buurt. Missie: een outfit voor de bruiloft. Geen kinderen in de gaten houden en corrigeren, zorgden voor relaxte shopuurtjes. Tussen de middag genoten we van een heerlijke lunch. Ik slaagde voor een nieuwe outfit, maar voordat de avond was begonnen, had ik dus al zere voeten en enkele kilometers in de benen. Niet slim, maar hè het komt niet vaak voor dat de kinderen er niet zijn.

Om 20.30 uur arriveerden we in een stijlvolle omgeving waar het bruidspaar de felicitatie in ontvangst nam. We kletsen al staande bij met de familie. En tussen 21.00 en 21.30 uur werd het startschot gegeven voor een geweldig feest. De DJ draaide fantastische muziek. Dikke beats werden afgewisseld met heerlijke meezingers. Het was haast onmogelijk om te gaan zitten. Het leek wel of de rode schoentjes aan mijn voeten zaten. Gelukkig had ik de mazzel dat mijn laarsjes in dit geval een stuk beter luisterden. Bovendien smaakte de wijn mij erg goed. Misschien iets te goed. Maar ach, het komt niet zo vaak voor dat mama uitgaat. En aangezien manlief de Bob was, nam ik het er van. Om 01.30 uur was het feest ten einde. Het is lang geleden dat ik op dat tijdstip niet in bed lag.

De feestlocatie was op een kwartiertje rijden van ons huis. Ik had dus om 02.00 uur in mijn bed kunnen liggen. Niets was minder waar. Toen wij thuis arriveerden, waren de buren nog buiten in verband met de jaarlijkse buurtbarbecue. We besloten nog even aan te haken. Ruim een uur later hielden mijn voeten het echt definitief voor gezien.

Inmiddels is het maandag en ervaar ik nog de naweeën. Gaap. Maar spijt heb ik niet. Integendeel. Ik heb genoten. Een dag zonder kids is best lekker. Voor een dagje dan hè… want wat was ik blij dat ik ze gisteren weer kon ophalen.

 

Koortsstuip…en de angst is weer terug

IMG_20140613_091112

En zo maar ineens pats, boem hoor ik manlief roepen: “Peet, kom eens heel snel naar beneden”. De handdoek die ik aan het opvouwen was, liet ik uit mijn handen vallen. Ik wist precies hoe laat het was. Eenmaal op de kamer van dochterlief zag ik haar daar met haar ogen wijd open, schuddend op de commode, liggen. Ondanks dat ze haar ogen open heeft, is ze ver weg. Precies hetzelfde beeld zoals bijna een half jaar geleden. Alleen nu minder schokkend, althans op dat moment. Beiden weten we al snel dat ze een koortsstuip heeft. Gelukkig komt ze er snel uit. Ik bel de huisartsenpost en ze willen Tess graag even zien. Dochterlief is inmiddels boos en lijkt een beetje de weg kwijt. Daarom besluiten we dat manlief, die altijd de rust zelve is, met haar naar de huisartsenpost gaat. Ik blijf bij Lars die van dit alles gelukkig niets heeft meegekregen. Nog geen half uur later komen vader en dochter al weer terug. Tess is rustig, kijkt weer helder uit haar ogen, maar is ongelofelijk moe. Als snel ik ze vertrokken naar droomland.

Dat wat ik nooit meer hoopte mee te maken, kwam toch weer ons leven binnen. Die verrekte koortsstuip. Een zo onschuldig maar zo beangstigend iets. Voor degene die niet weten wat het is: een koortsstuip is een tijdelijke ontregeling van de hersenen bij koorts. Je kindje is bewusteloos, reageert niet en armen en benen schokken. Voorafgaand hoeven kinderen niet ziek te ogen. Het komt vaker voor dan je denkt. Bij ongeveer 1 op de 20 tot 50 kindjes in de leeftijd 0 t/m 5 jaar.

Weet je wat het gekke is? Ik voelde de koortsstuip eigenlijk aankomen. Ik kwam thuis na een lange werkdag en Tess was Tess niet. Een buitenstaander zou denken dat er niets aan de hand was. Maar mijn meisje was, hoe gek het ook mag klinken, te lief.  Ze at wel maar ze was minder aanwezig, ze was aanhankelijk en kon zo ruim 5 minuten bij mij stil op schoot zitten. Normaal houdt ze dat 30 seconden vol. Huilerig was ze niet. Maar ze wilde alleen maar knuffelen. Het nare idee van een koortsstuip kwam in mij op. Helaas zouden mijn gedachten werkelijkheid worden. Zou dit toch het zogenaamde moederinstinct zijn?

Inmiddels zijn we een dag verder. Tess is weer het ondeugende lieve meisje. Gelukkig. En ik. Ik vel onrust. De koorstsstuip kwam terug en ging ook weer weg. Wat hij achterliet is angst. Die vreselijke angst. Dat het nog een keer gebeurt. Maar vooral de angst dat het nog een keer gebeurt als ik alleen ben met de kinderen.  Kan ik dan wel rustig blijven? Net zo rustig als manlief is?  En hoe moet het dan met Lars? Ik wil niet dat hij het ooit een keer hoeft te zien. Ik denk aan de woorden die Marion onlangs met haar lezers deelde: “Angst is niet logisch“.  En op het moment dat ik het las, klonk dat heel logisch. Maar waarom nu dan niet?

Ik zal langzaamaan weer vertrouwen moeten krijgen. In haar lijfje maar ook in mijzelf. Want heel eerlijk ik ben ik ergens ook heel diep teleurgesteld in mijzelf. Want had ik niet als mama met haar naar het ziekenhuis moeten gaan? Waarom kan ik in zulke situaties niet de rust vinden, zoals manlief?

Recente reacties

Disclaimer

De teksten en foto's zijn eigendom van happylioness.nl. Het is niet toegestaan deze zonder schriftelijke toestemming over te nemen. Aan de inhoud van happylioness.nl kunnen geen rechten worden ontleend.