De positieve invloed van school

 

Lieve Lars,

Vrolijk ren je  vanochtend de deur uit.  Je tas houd je stevig vast. Het cadeautje voor de juffrouw mag natuurlijk niet vallen. Je hebt er zin in. Mijn gedachten gaan terug naar een moment ruim 4 maanden geleden. Toen zette je ook vol enthousiasme de eerste stappen naar de voor jou toen nog onbekende wereld. De wereld van de basisschool. Maar 4 maanden geleden werden je stappen minder snel. En nu heb ik moeite om je bij te benen. Met je buurjongetje verdwijn je achter het muurtje om me lachend op te wachten.  De bel luidt en je gaat met een grote grijns op je gezicht naar de juffrouw. Je verklapt al vast dat je een cadeautje voor haar hebt. Na een dikke kus loop ik weg uit de rij. Van een afstandje bekijk ik het tafereel wat zich voor me afspeelt. Je lacht, praat met andere kindjes, doet gek. Er overvalt me een gevoel van trots. Ik ben trots op hoe jij op je eigen, maar voor mama o zo bekende manier, je plekje op school hebt gevonden.

IMG_0124Het was even wennen. Je vond het er in het begin spannend maar stiekem toch ook fijn. Want jouw enthousiasme en nieuwsgierigheid worden op school ruimschoots bediend. Eten op school deed je niet. Je hebt nooit echt aangegeven waarom niet. Al denk ik dat ik wel weet waarom. Je wilt altijd eerst weten hoe alles in elkaar steekt. Van een afstandje analyseer je de boel. Hoe gaat het in zijn gang? Welke kinderen zijn aardig? Hoe is de overblijfmoeder? Hoe gaat het met van tafel gaan? Maar bovenal was het voor jou een manier om zelf nog controle over een situatie te hebben. En ik snap dat wel. Ineens kom je op school. Moet je ‘s ochtends als de bel gaat in een rij gaan staan. De juffrouw of meester bepaalt wanneer jij naar binnen mag. De dag is al helemaal ingedeeld. Er wordt voor jou bepaald wanneer je mag spelen, in de kring moet, naar buiten, gymles hebt. Op het kinderdagverblijf was het allemaal nog vrijblijvend. Daar had je controle. Je was de oudste en wist precies wat je er kon verwachten. Die grip had je ineens even niet. Maar je hebt je niet gek laten maken.

De weken gingen voorbij. Ik bracht je nooit huilend weg. Elke dag kwam je thuis met je tasje. Inclusief inhoud. En hoewel ik diep van binnen wist dat het goed zou komen, maakte ik me toch wel een beetje zorgen. En toen ging je op schoolreisje. Iets nieuws en dus spannend voor jou. Wij kregen die dag een heel ander jongetje terug. Je bent over je eigen grenzen heen gegaan. Je hebt ontdekt dat nieuwe dingen ondernemen je wereld leuker maken. Je hebt gegeten, gespeeld en nog meer vriendjes gemaakt. Wat was ik trots. We maakten toen de afspraak dat je ook op school zou eten. Goed plan, vond je. Maar je woorden zette je niet om in daden. Ondertussen heb je gemerkt dat je papa en mama niet meer voor de gek kunt houden. En als ik je nu kom ophalen is je tasje leeg. Brood op, banaan naar binnen gewerkt en ook de rijstwafels zijn in je buik verdwenen net als het drinken. Dit laat je ook elke dag even aan mij weten.

Wat ik het mooiste vind om te zien is dat je in zo’n korte tijd al zoveel hebt geleerd. Over de boerderij en op vakantie gaan. Ik vind het toch wel heel stoer dat je op de wereldbol Brazilië kunt aanwijzen en weet dat daar momenteel het WK voetbal wordt gespeeld. Steeds vaker hoor ik je vanuit het niets een vrolijk wijsje uit je mond komen. Maar ook ben je een stuk zelfstandiger geworden. Veel dingen wil je zelf doen. Je verbaast me soms als je tijdens het boodschappen doen tegen een wildvreemde vertelt over je oranje hamsters. In de rij bij de kassa probeer je met iedereen oogcontact te krijgen. Hoe anders was dat 4 maanden geleden. Toen was je een verlegen jongetje dat het liefst zijn mond hield als een vreemde tegen je praatte.

School heeft jou zelfverzekerder en nog enthousiaster gemaakt. En je hebt maar weer eens laten zien dat jij er wel komt. Maar wel op jouw manier. En dat is goed kanjer. Ga zo door. En lukt het even niet. Mama en papa zullen er altijd voor je zijn. Fijne vakantie, grote kleine vriend!

Kus,
Mama

 

0