De vrouw met de blonde haren

Nora zat al een tijd in de snikhete auto te wachten. Door het zweet plakte haar haren aan haar gezicht. Even deed ze haar ogen dicht. En toe zag ze haar. De vrouw met het blonde haar. Een tik op de vooruit bracht haar terug naar aarde. ‘Shit, dacht ze dat wordt Carglass bellen’ terwijl ze met haar vinger het sterretje van binnen aanraakte. Ze keek om zich heen en zag nog snel een kind de hoek om rennen. Ze wilde er achteraan gaan. Maar dat was niet waar ze hier voor gekomen was. Haar ogen gleden weer naar de donkergroene voordeur. De deur kon wel een likje verf gebruiken.

Ineens ging de deur open. Na ruim 2 uur wachten werd haar geduld beloond. Snel zakte ze onderuit. Haar ogen kwamen nog net boven het dashboard uit. Zo kon ze zien dat een vrouw met blonde haren de woning verliet. Nora staarde naar de vrouw. Haar haar danste zwierig om haar heen. Het raakte net haar blote schouders. De blauwe jurk accentueerde haar figuur. De accessoires waren zorgvuldig uitgekozen en matchen perfect. Deze vrouw had duidelijk verstand van mode. Dit in tegenstelling tot Nora, die het liefst veilig een spijkerbroek en shirt aan trok. Wat voelde ze zich ineens lelijk.

De vrouw bleef buiten wachten. Nora vroeg zich af waarop. Het antwoord kreeg ze snel. Want ineens kwam hij naar buiten. Nora’s adem stokte in haar keel. Hij zag er uit of hij zo uit de Men’s Health was weggelopen. Strakke spijkerbroek met een wassing volgens d laatste mode, donkerblauwe All Stars en een wit shirt met V-hals waarin zijn gespierde armen goed naar voren kwamen. Op een arm zag ze nog net een tattoo onder de mouw vandaan komen. Hij streek zijn handen door zijn donkerblonde haren en zette een zonnebril op. De vrouw was ondertussen aan het bellen en gezamenlijk liepen ze naar de zwarte cabriolet die een paar deuren verder geparkeerd stond. De auto paste perfecte bij ze. Ze stapte in en in een vloek en een zucht verdwenen ze de hoek om.

Nora ging weer recht zitten. Haar hart bonsde in haar keel. Ze had ze gewoon gezien. En in plaats ze te confronteren, bleef ze als een net geboren vogeltje veilig in haar auto zitten. Ze pakte huilend haar mobiel en belde haar beste vriendin Sanne. ‘Ik heb ze gezien’, snikte ze toen Sanne  de telefoon op nam. ‘Ik heb ze gewoon gezien maar ik durfde niet.’ Er volgde een onsamenhangend gebrabbel. Sanne liet haar vriendin uitrazen; ‘ze was mooi…….slank…..snik……gespierd…..snik…zonnebril….snik.’. ‘Nora’, zei Sanne, ‘ga naar Ceasarplein, daar zit café Julius, bestel 2 witte wijntjes en dan ben ik daar met ongeveer 20 minuutjes. Nora hing op, startte haar auto en reed naar de parkeergarage.

Ze nipte aan haar droge, witte wijn en staarde voor zich uit. Sanne liet haar vriendin nog even in haar eigen wereldje hangen. Ze snapte wel hoe lastig het was om de twee mensen te confronteren. Maar wat haar betreft had Nora geen keus. ‘Meid’, zie Sanne, ‘als je nog langer in je eigen ellende wilt blijven rond badderen dan kan dat. Daar word jij alleen niet gelukkiger van. Je hebt nu eindelijk eens de kans om er wat aan te doen. ‘ Nora wist dat Sanne gelijk had. Al die tijd zit ze al met vragen in haar hoofd. Vragen waar ze graag een antwoord op wilt. De belangrijkste vraag is: Waarom? Als ze daar antwoord op kon krijgen, kon ze welllicht verder. Verder met leven, met haar leven. Nooit had ze die vraag kunnen stellen. Totdat ze op een ochtend voor haar werk iets moet afgeven. Toen zag ze haar. De vrouw met het blonde haar. Ze volgde de vrouw en kwam er achter dat ze op nog geen 20 minuten rijden van haar vandaan woonde. Nogal beduusd en verward vertelde ze dit aan Sanne. Die was van het begin of aan getuige geweest van de onrust die leefde bij Nora in haar hoofd. Het was Sanne die Nora aanspoorde eindelijk actie te ondernemen. En toen het moment daar was durfde ze niet. ‘Nora?’, klonk het. ‘Wat heb je nu precies te verliezen?’, vroeg Sanne.

Wat heb ik precies te verliezen? Eigenlijk niets. En daarom zat Nora nu in de auto op weg naar het huis met de groene deur. Het huis waar de zwarte cabriolet voor de deur stond. Ze waren dus thuis. Ze parkeerde haar auto, kamde haar haren, stiftte haar lippen en stapte uit. Nog even keek nog ze in de zijspiegels en deed haar haren achter haar oren. Bij de deur aangekomen zuchtte ze diep, rechte haar rug en drukte op de deurbel. De seconden leken minuten te duren. Eindelijk deed de blonde vrouw open. Ze keek Nora verschrikt aan. ‘Dag, ik ben Nora’. En ze reikte haar hand. Achter de vrouw kwam de jongeman aan gelopen. Hij keek naar Nora. En van Nora gingen de blikken naar zijn moeder. Hij schrok. Wat een gelijkenis.

6 Comments

  1. Nieuw kort verhaal online | Happy Lioness
    1 juni 2014 @ 6:14 pm

    […] De vrouw met de blonde haren […]

    Reply

  2. Sandra de Koning - vd Pol
    2 juni 2014 @ 8:00 am

    Wauw! Geweldig geschreven, wat goed!
    Ben bovendien heel benieuwd naar het vervolg ;-))

    Reply

    • 2 juni 2014 @ 6:31 pm

      Dank je wel. Leuk om te lezen. En of er een vervolg komt….Who knows?

      Reply

  3. Mijn week in foto’s #1 | Happy Lioness
    2 juni 2014 @ 1:11 pm

    […] De vrouw met de blonde haren […]

    Reply

  4. ninjamoeder
    2 juni 2014 @ 9:27 pm

    Wat goed geschreven! Heel meeslepend. Ik zat er helemaal in. Talent! Leuk om te lezen :-)

    Reply

  5. Kimberley
    6 augustus 2014 @ 7:31 pm

    Ja, er moet echt een vervolg komen!
    Nu zit ik er helemaal in, is het afgelopen.
    Nou!

    Reply

Leave a Reply

Recente reacties

Disclaimer

De teksten en foto's zijn eigendom van happylioness.nl. Het is niet toegestaan deze zonder schriftelijke toestemming over te nemen. Aan de inhoud van happylioness.nl kunnen geen rechten worden ontleend.