Persoonlijk

Rust

IMG_2919

Ineens begon het ruim een week geleden te kriebelen. Het borrelde op en ging niet weg. Ik had zin. Zin om weer te schrijven. Om mijn gedachten op het digitale papier te zetten. Maar hoe begin je een blogpost na een paar weken afwezigheid. Hallo, daar ben ik weer? Of knal ik er een blogje uit over een luchtig onderwerp en doe ik net of ik er altijd ben geweest? En zo staar ik al een paar minuten naar een wit scherm. Ik besluit maar gewoon te beginnen en ik zie wel waar het schip strand. Het kan óf publicatiewaardig zijn óf ik druk op de deleteknop. (meer…)

Waar dromen werkelijkheid worden

IMG_3365
Ik ga mijn droom achterna. Wanneer de droom werkelijkheid wordt, zo’n waarheid is dat je me niet meer hoeft te knijpen om wakker te worden, ik heb geen idee. Een glazen bol heb ik niet. Wat ik wel weet, is dat als ik niets doe, er dus ook niets gebeurt. Dat mijn naam nooit de kaft van een boek siert. En mijn naam dus nooit in de boekhandel zal staan. Nooit zal er dan een column van mij in de Viva verschijnen. Of een artikel in de Wendy. Dus ga ik er voor. Ik ga kijken of ik van mijn passie schrijven is heel moois kan maken. (meer…)

Een dag zonder kids

 

10517300_696625810409406_6265948887491061792_o

Ik ben moe. En ik zal je wat vertellen dat komt niet eens door de kinderen. Dochterlief is nog steeds geen Doornroosje wat slapen betreft.  Lars verstaat de kunst van het doorslapen een stuk beter. Ik had gehoopt dat Tess van haar grote broer leert. Maar helaas. Een nacht waar we 1 of hooguit 2 keer er uit moeten voor een speentje noemen we al een redelijk goede nacht. Heel soms slaapt ze door. Dit is eerder uitzondering dan de regel. We hebben inmiddels geaccepteerd dat het zo is. Tess is heel druk in haar slaap en verwerkt echt de dag.

Maar goed, ik ben dus moe. En dat komt niet door Tess. Dat is mijn eigen dikke schuld. Manlief en ik hadden afgelopen weekend een bruiloft. De kids gingen logeren bij opa en oma. Ze werden zaterdag al vroeg opgehaald. Wij hadden toen ineens het rijk alleen. En dat was me toch lekker! We besloten te gaan shoppen in het winkelcentrum hier in de buurt. Missie: een outfit voor de bruiloft. Geen kinderen in de gaten houden en corrigeren, zorgden voor relaxte shopuurtjes. Tussen de middag genoten we van een heerlijke lunch. Ik slaagde voor een nieuwe outfit, maar voordat de avond was begonnen, had ik dus al zere voeten en enkele kilometers in de benen. Niet slim, maar hè het komt niet vaak voor dat de kinderen er niet zijn.

Om 20.30 uur arriveerden we in een stijlvolle omgeving waar het bruidspaar de felicitatie in ontvangst nam. We kletsen al staande bij met de familie. En tussen 21.00 en 21.30 uur werd het startschot gegeven voor een geweldig feest. De DJ draaide fantastische muziek. Dikke beats werden afgewisseld met heerlijke meezingers. Het was haast onmogelijk om te gaan zitten. Het leek wel of de rode schoentjes aan mijn voeten zaten. Gelukkig had ik de mazzel dat mijn laarsjes in dit geval een stuk beter luisterden. Bovendien smaakte de wijn mij erg goed. Misschien iets te goed. Maar ach, het komt niet zo vaak voor dat mama uitgaat. En aangezien manlief de Bob was, nam ik het er van. Om 01.30 uur was het feest ten einde. Het is lang geleden dat ik op dat tijdstip niet in bed lag.

De feestlocatie was op een kwartiertje rijden van ons huis. Ik had dus om 02.00 uur in mijn bed kunnen liggen. Niets was minder waar. Toen wij thuis arriveerden, waren de buren nog buiten in verband met de jaarlijkse buurtbarbecue. We besloten nog even aan te haken. Ruim een uur later hielden mijn voeten het echt definitief voor gezien.

Inmiddels is het maandag en ervaar ik nog de naweeën. Gaap. Maar spijt heb ik niet. Integendeel. Ik heb genoten. Een dag zonder kids is best lekker. Voor een dagje dan hè… want wat was ik blij dat ik ze gisteren weer kon ophalen.

 

Ik biecht op

ik biecht op

Standaard staat de radio in de auto afgestemd op radio 538. Ik houd van het ongecompliceerde, vrienden onder elkaar, open en eerlijke sfeertje bij ‘Evers staat op’. Een programma met de perfecte mix tussen gekletst en muziek. Vanochtend was dit niet anders. Ik was getuige van het interview met Jamai in het kader van de docu ‘Na De Confetti’. Na 12 jaar komen de 10 finalisten van de eerste Idols serie bij elkaar om terug te blikken. Mijn gedachten dwalen af. Ze gaan terug naar 12 jaar geleden. De stem van Jamai hoor ik helemaal niet meer. Het was niet hij van wie ik helemaal lyrisch was….nee ik moet iets opbiechten…Jim was het voor mij helemaal.

Vanaf het eerste moment dat hij de auditieruimte binnenkomt ben ik fan. Hij heeft absoluut de looks en ik houd van zijn stem. Gelukkig heb ik al snel een collega gevonden die mijn smaak deelt. Onze ‘liefde’ voor deze aantrekkelijke adonis steken we niet onder stoelen of banken. Dit tot groot (on)genoegen van onze directe collega’s. Twee volwassen vrouwen die ‘wild’ zijn van een toen nog puberend jochie. Het kon ons niets schelen. De zaterdagavonden genoten we. Via de sms (whatsapp bestond toen nog niet) evalueerden we de avond. Slecht commentaar bombardeerden we de prullenbak in. Jim kon niets fout doen. De maandag er na deden we dit nog eens dunnetjes over. We hadden lol. En toen werd hij 2de. We snapten er niets van. Idols was afgelopen. Even geen Jim meer…

…Gelukkig was daar een snoepgigant die besloot Jim aan zijn merknaam te koppelen. Mijn ex-collega bleek goede connecties te hebben en zo kwamen wij onverwachts in het bezit voor 2 kaartjes voor het concert van Jim in de Heineken Music Hall. En daar stonden wij op een middag/avond nu 12 jaar geleden. Samen met duizend andere gillende meisjes en slecht enkele volwassen in afwachting van ons Idool. We genoten. Konden elk nummer helemaal meezingen. We hadden de tijd van ons leven. En zoals bij elk kinderfeestje gekregen we na afloop nog een snoepzak mee met uiteraard een poster en/of kaart met handtekening van Jim. We werden niet thuis gebracht en hebben nog heerlijk bij McDonalds gegeten :-). Of was dat er voor?

Je zou denken dat de liefde daarna vrij snel was afgelopen. Niets was minder waar. De wegen van mijn ex-collega en ik scheidde. Ik vond een andere baan. Maar onze band bleef. Niet in de laatste plaats vanwege onze gezamenlijke interesse. Toen Jim zijn debuut mocht maken in Grease de musical waren wij er als gillende kippen bij. Ik had er een lange rit naar Apeldoorn voor over om te genieten van Jim.

Vanochtend waande ik me weer even 23. Eenmaal thuis kon ik het niet laten om mijn favoriete nummer van Jim uit Idols op te zoeken. Kijken, luisteren en genieten :-)  jullie mee?

Koortsstuip…en de angst is weer terug

IMG_20140613_091112

En zo maar ineens pats, boem hoor ik manlief roepen: “Peet, kom eens heel snel naar beneden”. De handdoek die ik aan het opvouwen was, liet ik uit mijn handen vallen. Ik wist precies hoe laat het was. Eenmaal op de kamer van dochterlief zag ik haar daar met haar ogen wijd open, schuddend op de commode, liggen. Ondanks dat ze haar ogen open heeft, is ze ver weg. Precies hetzelfde beeld zoals bijna een half jaar geleden. Alleen nu minder schokkend, althans op dat moment. Beiden weten we al snel dat ze een koortsstuip heeft. Gelukkig komt ze er snel uit. Ik bel de huisartsenpost en ze willen Tess graag even zien. Dochterlief is inmiddels boos en lijkt een beetje de weg kwijt. Daarom besluiten we dat manlief, die altijd de rust zelve is, met haar naar de huisartsenpost gaat. Ik blijf bij Lars die van dit alles gelukkig niets heeft meegekregen. Nog geen half uur later komen vader en dochter al weer terug. Tess is rustig, kijkt weer helder uit haar ogen, maar is ongelofelijk moe. Als snel ik ze vertrokken naar droomland.

Dat wat ik nooit meer hoopte mee te maken, kwam toch weer ons leven binnen. Die verrekte koortsstuip. Een zo onschuldig maar zo beangstigend iets. Voor degene die niet weten wat het is: een koortsstuip is een tijdelijke ontregeling van de hersenen bij koorts. Je kindje is bewusteloos, reageert niet en armen en benen schokken. Voorafgaand hoeven kinderen niet ziek te ogen. Het komt vaker voor dan je denkt. Bij ongeveer 1 op de 20 tot 50 kindjes in de leeftijd 0 t/m 5 jaar.

Weet je wat het gekke is? Ik voelde de koortsstuip eigenlijk aankomen. Ik kwam thuis na een lange werkdag en Tess was Tess niet. Een buitenstaander zou denken dat er niets aan de hand was. Maar mijn meisje was, hoe gek het ook mag klinken, te lief.  Ze at wel maar ze was minder aanwezig, ze was aanhankelijk en kon zo ruim 5 minuten bij mij stil op schoot zitten. Normaal houdt ze dat 30 seconden vol. Huilerig was ze niet. Maar ze wilde alleen maar knuffelen. Het nare idee van een koortsstuip kwam in mij op. Helaas zouden mijn gedachten werkelijkheid worden. Zou dit toch het zogenaamde moederinstinct zijn?

Inmiddels zijn we een dag verder. Tess is weer het ondeugende lieve meisje. Gelukkig. En ik. Ik vel onrust. De koorstsstuip kwam terug en ging ook weer weg. Wat hij achterliet is angst. Die vreselijke angst. Dat het nog een keer gebeurt. Maar vooral de angst dat het nog een keer gebeurt als ik alleen ben met de kinderen.  Kan ik dan wel rustig blijven? Net zo rustig als manlief is?  En hoe moet het dan met Lars? Ik wil niet dat hij het ooit een keer hoeft te zien. Ik denk aan de woorden die Marion onlangs met haar lezers deelde: “Angst is niet logisch“.  En op het moment dat ik het las, klonk dat heel logisch. Maar waarom nu dan niet?

Ik zal langzaamaan weer vertrouwen moeten krijgen. In haar lijfje maar ook in mijzelf. Want heel eerlijk ik ben ik ergens ook heel diep teleurgesteld in mijzelf. Want had ik niet als mama met haar naar het ziekenhuis moeten gaan? Waarom kan ik in zulke situaties niet de rust vinden, zoals manlief?

DSC_4655 (2400x1715)

Pijnlijke constatering

 

De wekker gaat voor de tweede keer. Manlief is al de deur uit. Redelijk makkelijk stap ik uit bed. Hoe anders is dat in de winter. Mijn hersenen draaien gelijk op volle toeren. Als de waterstralen eenmaal over me heen lopen, bedenk ik wat ik ga aantrekken. Slechts één outfit passeert de revue. Ik heb er gelijk een goed gevoel bij. En ook voor Lars en Tess heb ik binnen no time een outfit in mijn hoofd samengesteld. (meer…)

singing in the rain

Gewoon wat weetjes

Heel eerlijk. Ik heb 4 artikelen in de planning. Maar alle 4 zijn ze niet naar mijn zin. Ik mis iets. Het loopt niet lekker. Ik heb de juiste snaar niet te pakken. Hoe het komt? Geen idee. Het is wel druk op het werk. En de vermoeidheid speelt soms parten. De late voetbalwedstrijden zijn hier ook debet aan. Maar eerlijk is eerlijk ,slapen is iets wat me moeite kost. Niet het inslapen maar het doorslapen is iets wat ik maar moeilijk kan. Maar goed ik dwaal af. Dit keer geen hersenspinsel wat ik op papier zet maar gewoon wat weetjes die ik met jullie deel. (meer…)

Ik ben burgerlijk!

Ik ben gelukkig getrouwd, heb twee fantastische kinderen, een leuke baan, woon in een heerlijk huis in een kindvriendelijke wijk. Een huis met een voortuintje en achtertuintje. We gaan op vakantie wanneer bijna heel Nederland weggaat, aangezien manlief aan de bouwvakvakantie vast zit en we sinds kort ook rekening houden met de school van Lars. En ja, je raadt het misschien al. We vinden het heerlijk om de vakanties door te brengen op een vakantiepark dat de term ‘kindvriendelijk’ draagt. Huisje, boompje, beestje dus. Met bovenstaande omschrijving krijg ik volgens mij als snel de sticker burgerlijk opgeplakt.

(meer…)

Recente reacties

Disclaimer

De teksten en foto's zijn eigendom van happylioness.nl. Het is niet toegestaan deze zonder schriftelijke toestemming over te nemen. Aan de inhoud van happylioness.nl kunnen geen rechten worden ontleend.