Rust

IMG_2919

Ineens begon het ruim een week geleden te kriebelen. Het borrelde op en ging niet weg. Ik had zin. Zin om weer te schrijven. Om mijn gedachten op het digitale papier te zetten. Maar hoe begin je een blogpost na een paar weken afwezigheid. Hallo, daar ben ik weer? Of knal ik er een blogje uit over een luchtig onderwerp en doe ik net of ik er altijd ben geweest? En zo staar ik al een paar minuten naar een wit scherm. Ik besluit maar gewoon te beginnen en ik zie wel waar het schip strand. Het kan óf publicatiewaardig zijn óf ik druk op de deleteknop.

Rust, energie en tijd
Bloggen is voor mij altijd een heerlijk uitlaatklep geweest. Mijn gedachten op papier zetten en andere blogjes lezen die me inspireerde en zorgde voor een smile, gaf voldoening. Maar ineens was die voldoening weg. Bloggen werd een moetje. Waarom? Geen idee. Waarschijnlijk omdat ik de lat te hoog legde. Ik wil artikelen schrijven die een lach toveren op iemands gezicht of die je aan het nadenken zetten,  helpen of op een idee brengen. Voor mijn gevoel lukte dat niet meer. Het ging me energie kosten in plaats dat het mij energie opleverde. Ik vergat dat ik de blogjes in de eerste plaats ook voor mezelf schrijf. Als uitlaatklep en omdat het heerlijk is om met woorden te spelen.

Naast het schrijven van blogpost volg ik ook graag andere bloggers. Maar ik kwam tijd te kort. Om te lezen. Maar ook om fatsoenlijk te reageren. Alleen een ‘leuk om te lezen’ of ‘mooi geschreven’ wil ik niet kwijt. Ik geef het liefst een inhoudelijke reactie. En voor mij gevoel lukte dat zelfs niet meer. Ineens was ik er klaar mee. Ik kon er de rust en energie niet mee voor vinden. En dus besloot ik om rigoureus een lange pauze in te lassen. Het was heerlijk. Mijn blog verdween naar de achtergrond. Ik hoefde er even geen aandacht aan te besteden. Geen 100% en geen 80%. Ik had weer even tijd voor andere dingen die mijn energie gaven. Ik kwam tot rust.

Ziek
Na 3 weken merkte ik dat ik ineens inspiratie kreeg voor mijn blog. Ik begon het te missen. Zou ik er weer even voor gaan zitten? En net toen de knop om was, kwamen de ziektekiemen huizen Happy Lioness binnendringen. Dochterlief en zoonlief werden ziek. Manlief volgde en je kunt het wel raden, ook mij kregen ze pakken. Maar waarbij zij er met een paar dagen van af waren, bleef ik hoesten en lichte koorts houden. Net toen ik dacht er vanaf te zijn (koorts was weg), werd ik van de een op andere dag kortademig. Tijd om naar de dokter te gaan.

Longontsteking
De huisarts luisterde naar mijn longen en de bloedtest bevestigde haar vermoeden: een longontsteking. Ik kreeg een antibioticakuur voorgeschreven. Ik moest nog wel even een longfoto laten maken. Op naar het ziekenhuis. De weg door het ziekenhuis was lang. Ik was kortademig en er leek geen einde aan de gangen te komen. Ik was blij onderweg een bankje tegen te komen, zodat ik even kon bijkomen. De longfoto liet een flink ontsteking in beide longen zien. De huisarts was geschrokken. Als ik me niet snel beter zou voelen, moest ik bellen. Gelukkig sloeg de kuur aan. Na twee dagen was de koorts verdwenen. Ik kreeg weer eetlust en energie. De kortademigheid bleef echter. Ik kon zoonlief niet naar school brengen. Na een week ging ik terug. Mijn bloed liet een flinke daling van de ontstekingswaarden zien. De longfoto toonde echter slechts een geringe verbetering. De huisarts besloot de longarts te bellen. Het advies: verlengen van de kuur met een week en ik kreeg Ventolin voorgeschreven voor de kortademigheid. We maakten een afspraak voor controle en verder onderzoek bij de longarts.

Verder onderzoek
De foto bij de longarts toonde gelukkig verbetering. Er zat nog een restontsteking maar het is de bedoeling dat mijn lichaam dit zelf aanpakt. Aangezien ik vorig jaar ook een longontsteking heb gehad, gaan ze nu na of hier een oorzaak voor is. Ik heb al 6 buisjes bloed ingeleverd en over een paar dagen volgt een longfunctietest en weer een longfoto. Ergens vind ik het ongelofelijk eng. Ik probeer er niet te veel bij stil te staan. Google vermijd ik en dat lukt me behoorlijk goed. En dat voor een hypochonder als ik. Gelukkig gaat het inmiddels een stuk bezig. Kortademig ben ik niet meer. En de vermoeidheid wordt ook steeds minder.
Deze post wil ik graag positief afsluiten. Het heeft mij onwijs goed gedaan dat ik van een aantal volgers hele lieve en bezorgde reacties en berichtjes ontving via mail en social media. Zelfs een kaartje. Ook van mensen van wie ik het niet direct had verwacht. Dank jullie wel. Ik vond echt heel erg fijn.