Ik biecht op

ik biecht op

Standaard staat de radio in de auto afgestemd op radio 538. Ik houd van het ongecompliceerde, vrienden onder elkaar, open en eerlijke sfeertje bij ‘Evers staat op’. Een programma met de perfecte mix tussen gekletst en muziek. Vanochtend was dit niet anders. Ik was getuige van het interview met Jamai in het kader van de docu ‘Na De Confetti’. Na 12 jaar komen de 10 finalisten van de eerste Idols serie bij elkaar om terug te blikken. Mijn gedachten dwalen af. Ze gaan terug naar 12 jaar geleden. De stem van Jamai hoor ik helemaal niet meer. Het was niet hij van wie ik helemaal lyrisch was….nee ik moet iets opbiechten…Jim was het voor mij helemaal.

Vanaf het eerste moment dat hij de auditieruimte binnenkomt ben ik fan. Hij heeft absoluut de looks en ik houd van zijn stem. Gelukkig heb ik al snel een collega gevonden die mijn smaak deelt. Onze ‘liefde’ voor deze aantrekkelijke adonis steken we niet onder stoelen of banken. Dit tot groot (on)genoegen van onze directe collega’s. Twee volwassen vrouwen die ‘wild’ zijn van een toen nog puberend jochie. Het kon ons niets schelen. De zaterdagavonden genoten we. Via de sms (whatsapp bestond toen nog niet) evalueerden we de avond. Slecht commentaar bombardeerden we de prullenbak in. Jim kon niets fout doen. De maandag er na deden we dit nog eens dunnetjes over. We hadden lol. En toen werd hij 2de. We snapten er niets van. Idols was afgelopen. Even geen Jim meer…

…Gelukkig was daar een snoepgigant die besloot Jim aan zijn merknaam te koppelen. Mijn ex-collega bleek goede connecties te hebben en zo kwamen wij onverwachts in het bezit voor 2 kaartjes voor het concert van Jim in de Heineken Music Hall. En daar stonden wij op een middag/avond nu 12 jaar geleden. Samen met duizend andere gillende meisjes en slecht enkele volwassen in afwachting van ons Idool. We genoten. Konden elk nummer helemaal meezingen. We hadden de tijd van ons leven. En zoals bij elk kinderfeestje gekregen we na afloop nog een snoepzak mee met uiteraard een poster en/of kaart met handtekening van Jim. We werden niet thuis gebracht en hebben nog heerlijk bij McDonalds gegeten :-). Of was dat er voor?

Je zou denken dat de liefde daarna vrij snel was afgelopen. Niets was minder waar. De wegen van mijn ex-collega en ik scheidde. Ik vond een andere baan. Maar onze band bleef. Niet in de laatste plaats vanwege onze gezamenlijke interesse. Toen Jim zijn debuut mocht maken in Grease de musical waren wij er als gillende kippen bij. Ik had er een lange rit naar Apeldoorn voor over om te genieten van Jim.

Vanochtend waande ik me weer even 23. Eenmaal thuis kon ik het niet laten om mijn favoriete nummer van Jim uit Idols op te zoeken. Kijken, luisteren en genieten :-)  jullie mee?