Koortsstuip…en de angst is weer terug

IMG_20140613_091112

En zo maar ineens pats, boem hoor ik manlief roepen: “Peet, kom eens heel snel naar beneden”. De handdoek die ik aan het opvouwen was, liet ik uit mijn handen vallen. Ik wist precies hoe laat het was. Eenmaal op de kamer van dochterlief zag ik haar daar met haar ogen wijd open, schuddend op de commode, liggen. Ondanks dat ze haar ogen open heeft, is ze ver weg. Precies hetzelfde beeld zoals bijna een half jaar geleden. Alleen nu minder schokkend, althans op dat moment. Beiden weten we al snel dat ze een koortsstuip heeft. Gelukkig komt ze er snel uit. Ik bel de huisartsenpost en ze willen Tess graag even zien. Dochterlief is inmiddels boos en lijkt een beetje de weg kwijt. Daarom besluiten we dat manlief, die altijd de rust zelve is, met haar naar de huisartsenpost gaat. Ik blijf bij Lars die van dit alles gelukkig niets heeft meegekregen. Nog geen half uur later komen vader en dochter al weer terug. Tess is rustig, kijkt weer helder uit haar ogen, maar is ongelofelijk moe. Als snel ik ze vertrokken naar droomland.

Dat wat ik nooit meer hoopte mee te maken, kwam toch weer ons leven binnen. Die verrekte koortsstuip. Een zo onschuldig maar zo beangstigend iets. Voor degene die niet weten wat het is: een koortsstuip is een tijdelijke ontregeling van de hersenen bij koorts. Je kindje is bewusteloos, reageert niet en armen en benen schokken. Voorafgaand hoeven kinderen niet ziek te ogen. Het komt vaker voor dan je denkt. Bij ongeveer 1 op de 20 tot 50 kindjes in de leeftijd 0 t/m 5 jaar.

Weet je wat het gekke is? Ik voelde de koortsstuip eigenlijk aankomen. Ik kwam thuis na een lange werkdag en Tess was Tess niet. Een buitenstaander zou denken dat er niets aan de hand was. Maar mijn meisje was, hoe gek het ook mag klinken, te lief.  Ze at wel maar ze was minder aanwezig, ze was aanhankelijk en kon zo ruim 5 minuten bij mij stil op schoot zitten. Normaal houdt ze dat 30 seconden vol. Huilerig was ze niet. Maar ze wilde alleen maar knuffelen. Het nare idee van een koortsstuip kwam in mij op. Helaas zouden mijn gedachten werkelijkheid worden. Zou dit toch het zogenaamde moederinstinct zijn?

Inmiddels zijn we een dag verder. Tess is weer het ondeugende lieve meisje. Gelukkig. En ik. Ik vel onrust. De koorstsstuip kwam terug en ging ook weer weg. Wat hij achterliet is angst. Die vreselijke angst. Dat het nog een keer gebeurt. Maar vooral de angst dat het nog een keer gebeurt als ik alleen ben met de kinderen.  Kan ik dan wel rustig blijven? Net zo rustig als manlief is?  En hoe moet het dan met Lars? Ik wil niet dat hij het ooit een keer hoeft te zien. Ik denk aan de woorden die Marion onlangs met haar lezers deelde: “Angst is niet logisch“.  En op het moment dat ik het las, klonk dat heel logisch. Maar waarom nu dan niet?

Ik zal langzaamaan weer vertrouwen moeten krijgen. In haar lijfje maar ook in mijzelf. Want heel eerlijk ik ben ik ergens ook heel diep teleurgesteld in mijzelf. Want had ik niet als mama met haar naar het ziekenhuis moeten gaan? Waarom kan ik in zulke situaties niet de rust vinden, zoals manlief?