Momenten om te koesteren

DSC_1304 (640x420)
Het is half 9 ‘s avonds. De kids liggen op bed. Dochterlief heeft dikke pret. Ze zingt, praat en lacht. Ik besluit haar onverwachts een bezoekje te brengen. Ik ruk de deur van haar slaapkamer open. Ze schrikt. In plaats van snel recht te gaan liggen en te doen of er niets aan de hand is, ontvangt ze me met een big smile op haar gezicht. Haar ogen twinkelen. Ik kom met mijn handen vooruit op haar af er roep lachend terwijl ik haar kietel: “ga jij eens snel slapen”. Wat volgt is een lachsalvo. Haar lach werkt aanstekelijk. Samen hebben we de grootste lol. Zij kietelt mij en ik haar. We genieten van ons momentje samen. Na een paar minuten is de pret over. Ze belooft me lekker te gaan slapen. Nog snel een dikke knuffel en kus en dan sluit ik de deur van haar kamer.

Vanuit de kamer van zoonlief komt geen geluid. Toch weet ik zeker dat ook hij niet slaapt. Ik open zijn deur. Zijn kamer is donkerder dan die van dochterlief. Ik zie zijn contouren. Hij zit rechtop en zegt verbaasd: “Hallo mama. Wat kom je doen?” “Jou nog een dikke kus en knuffel geven,” antwoord ik. Hij rekt zijn armen uit en pakt me innig vast. “Zal ik even naast je komen liggen?”. Hij knikt instemmend. Als ik naast hem ligt, vraagt hij: “Wil je nog een knuffel van mij hebben, mama?” Ik lach. Typisch Lars. We kletsen gezellig met elkaar. Over school, het kinderfeestje dat hij heeft gehad en op vakantie gaan. Waar ik ’s avonds aan tafel moeite moet doen om te weten te komen wat hij die dag heeft gedaan, vloeien de woorden nu makkelijk uit zijn mond. Hij kruipt nog even dicht tegen mijn aan. Ik voel dat hij weet dat ik hem begrijp. Ik geef hem nog een zoen en verlaat de kamer.

Bij dochterlief is het inmiddels stil. In stilte geniet ik nog even na van de kostbare momenten die ik net heb meegemaakt. Deze geluksmomenten zijn onbetaalbaar. Ik koester ze.