De reis naar het verleden

IMG_2922 (640x344)
Lisa parkeert de auto op de parkeerplaats. Alleen een zwarte Volkswagen Golf en een vieze, witte Suzuki Swift staan geparkeerd op de parkeerplaats zo groot als een voetbalveld. Het stelt haar gerust. Het was lang geleden dat ze hier was geweest. Exact 8 jaar, 3 maanden en 4 dagen. De tijd lijkt te hebben stilgestaan. Ze herkent de frietkrot. Piet bakt er nog steeds zijn friet. Schilderen kon hij kennelijk niet. Het blauwe bord met de P staat nog steeds krom. De wind piept angstig langs haar auto. Haar ogen turen naar de duinen. Haar maag krimpt ineen. Een enorme misselijkheid komt opzetten. Even denkt ze er over om te blijven zitten. ‘Kom op,’ roept ze zichzelf fluisterend toe, ‘nu niet afhaken. Ze zucht eens diep, opent de deur van haar auto en stap uit. Uit het niets komt er een hond aangerend. Het kleine keffertje snuffelt aan haar voeten. Lisa raakt geïrriteerd. Ze wil alleen zijn. Niemand mag mee op reis. Van ver hoort ze een vrouw schreeuwen: ‘Tara’. Het beestje begint te blaffen. Het wil naar haar baasje toe rennen. Maar dan bedenkt het zich. Ze draait zich om en kijkt omhoog alsof het wil zeggen: ‘Ga maar, het is goed’. Dan vertrekt de hond naar haar baasje. De blikken van de vrouw en Lisa kruisen elkaar. Het geeft haar een onbehagelijk gevoel. Dan opent de vrouw de deuren van de Suzuki. Ze  kijkt nog een keer om naar Lisa. Dan stapt ze in. ‘Mooi zo,’ denkt Lisa, ‘Dat is er weer een minder.’ Ze heeft geen zin in pottenkijkers. Ze wacht tot de auto vertrekt en niet meer is dan een stip op de horizon.

Ze bindt haar sjaal om en zet haar zelf gebreide muts op. Het prikt op haar voorhoofd. Ze begint aan de klim door de duinen naar boven. De houten trap is wat vochtig door het koude weer. Even glijdt ze bijna weg. Ze kan zich nog net vasthouden aan de leuning. Alles in haar lijf schreeuwt om terug te gaan: ze voelt de koffie van vanochtend omhoog komen, haar hart gaat als een razende te keer en bonkt in haar keel. Ze ademt steeds sneller. Haar benen hebben moeite om de treden te pakken. Met lood in de schoenen zet ze toch door. Ze probeert haar gedachten af te leiden door de treden te tellen: ’64, 65, 66, 67,68…’ en dan is ze boven.

Daar staat ze alleen bovenop de duinen. Ze sluit haar ogen en snuift de zoute lucht van de zee op. Ze hoort het water het strand op komen. De wind waait stevig door haar lange haren. De ijzige kou prikt in haar gezicht. Ze wil nog niet kijken. Nog niet. Maar ze weet dat ze zo moet. Een paar krijsende meeuwen laten haar uit haar gedachten ontwaken. Ze opent haar ogen en kijkt naar de zee. Het strand ontwijkt ze. Ze wil het nog niet zien. Bang dat ze dé plek ziet. Haar ogen blijven hangen bij een zeetanker ver weg. ‘Wat zou het heerlijk zijn om te leven midden op zee,’ denkt Lisa, ‘Niemand om je heen. Geen contact met de buitenwereld. Niet schrikken van de telefoon. Geen Facebook. Niemand die je kan kwetsen. Niest anders dan rust.’ En rust is waar ze zo’n behoefte aan heeft. Rust in haar leven en rust in haar hoofd. En zij is de enige die de rust kan terug brengen. Daarom is ze hier. Om voorgoed afscheid te nemen van haar verleden. Door de eerste stap te zetten. De confrontatie aan te gaan met dé plek. De plek wat de start had moeten zijn van iets heel moois. Een prachtige toekomst. Hoe anders was het gelopen. In plaats van haar dromen te beleven, werden haar ergste nachtmerries werkelijkheid. Ze probeert er uit alle macht uit te ontwaken. Zonder succes. Haar foute keuze van  toen blijft haar achtervolgen. Elke dag weer voelt ze de hete adem van haar verleden in haar nek.

Langzaam kijken haar ogen weg. Ze ziet de eerste paalhoofden in de zee. Het water klotst er tegen aan. Ze gaat verder terug. En dan ziet ze het strand. Ze is bijna bij de plek, het eerste paalhoofd van het strand. Langzaam komen haar voeten in beweging. Ze begint aan de tocht naar beneden. Aan de reis naar haar verleden….

Een aantal van jullie weten dat ik het heerlijk vind om te schrijven. Ik schrijf af en toe korte verhalen. Dit verhaal is echter niet af. Het vraagt om meer. En dus ga ik verder met schrijven. Wie weet waar het eindigt. Wil je weten hoe het afloopt? Wil je meer lezen? Leest het lekker weg? Ik ben heel benieuwd.