moe

Een dag zonder kids

 

10517300_696625810409406_6265948887491061792_o

Ik ben moe. En ik zal je wat vertellen dat komt niet eens door de kinderen. Dochterlief is nog steeds geen Doornroosje wat slapen betreft.  Lars verstaat de kunst van het doorslapen een stuk beter. Ik had gehoopt dat Tess van haar grote broer leert. Maar helaas. Een nacht waar we 1 of hooguit 2 keer er uit moeten voor een speentje noemen we al een redelijk goede nacht. Heel soms slaapt ze door. Dit is eerder uitzondering dan de regel. We hebben inmiddels geaccepteerd dat het zo is. Tess is heel druk in haar slaap en verwerkt echt de dag.

Maar goed, ik ben dus moe. En dat komt niet door Tess. Dat is mijn eigen dikke schuld. Manlief en ik hadden afgelopen weekend een bruiloft. De kids gingen logeren bij opa en oma. Ze werden zaterdag al vroeg opgehaald. Wij hadden toen ineens het rijk alleen. En dat was me toch lekker! We besloten te gaan shoppen in het winkelcentrum hier in de buurt. Missie: een outfit voor de bruiloft. Geen kinderen in de gaten houden en corrigeren, zorgden voor relaxte shopuurtjes. Tussen de middag genoten we van een heerlijke lunch. Ik slaagde voor een nieuwe outfit, maar voordat de avond was begonnen, had ik dus al zere voeten en enkele kilometers in de benen. Niet slim, maar hè het komt niet vaak voor dat de kinderen er niet zijn.

Om 20.30 uur arriveerden we in een stijlvolle omgeving waar het bruidspaar de felicitatie in ontvangst nam. We kletsen al staande bij met de familie. En tussen 21.00 en 21.30 uur werd het startschot gegeven voor een geweldig feest. De DJ draaide fantastische muziek. Dikke beats werden afgewisseld met heerlijke meezingers. Het was haast onmogelijk om te gaan zitten. Het leek wel of de rode schoentjes aan mijn voeten zaten. Gelukkig had ik de mazzel dat mijn laarsjes in dit geval een stuk beter luisterden. Bovendien smaakte de wijn mij erg goed. Misschien iets te goed. Maar ach, het komt niet zo vaak voor dat mama uitgaat. En aangezien manlief de Bob was, nam ik het er van. Om 01.30 uur was het feest ten einde. Het is lang geleden dat ik op dat tijdstip niet in bed lag.

De feestlocatie was op een kwartiertje rijden van ons huis. Ik had dus om 02.00 uur in mijn bed kunnen liggen. Niets was minder waar. Toen wij thuis arriveerden, waren de buren nog buiten in verband met de jaarlijkse buurtbarbecue. We besloten nog even aan te haken. Ruim een uur later hielden mijn voeten het echt definitief voor gezien.

Inmiddels is het maandag en ervaar ik nog de naweeën. Gaap. Maar spijt heb ik niet. Integendeel. Ik heb genoten. Een dag zonder kids is best lekker. Voor een dagje dan hè… want wat was ik blij dat ik ze gisteren weer kon ophalen.

 

Bleh

Bleh. Zo voel ik me vandaag. Eigenlijk gisteravond al maar ik dacht dat een goede nachtrust wonderen zou doen. Nu heeft die nachtrust mij niet gevonden en ik hem ook niet. Dus vanochtend nog steeds spierpijn in mijn rug en koorts, 39 gr. Ik ben niet hondsberoerd, vooral heel erg moe. In mijn lijf maar ook mijn hoofd. En ik heb het koud. Daar gaat mijn weekend met mijn gezinnetje. En het vooruit werken voor mijn blog.

Het is een beetje een onzin post geworden. Dat vraagt om een fatsoenlijke afsluiter. Daar komt ie:
Zoonlief komt vandaag een paar keer naar boven om mama een kusje te geven. Meestal met de vraag of ik iets wil eten of drinken. Hoe lief is dat?